پولتیکو:

موشک‌های ۲ میلیون دلاری آمریکا در برابر پهپاد‌های ۲ هزار دلاری یمن / چرا اوضاع فعلا بر وفق مراد انصار الله است؟

در حالی که کشتی‌های جنگی آمریکایی علیه پهپاد‌ها و موشک‌های حوثی در دریای سرخ اقدام می‌کنند، مقامات پنتاگون نه تنها از تهدید نسبت به نیرو‌های دریایی ایالات متحده به طور فزاینده‌ای نگران هستند، بلکه به هزینه فزاینده ایمن نگه داشتن آن‌ها نیز فکر می‌کنند.  به گفته سه مقام وزارت دفاع آمریکا، هزینه استفاده از موشک‌های دریایی گران‌قیمت - که می‌توانند تا ۲.۱ میلیون دلار در هر شلیک آب بخورد- برای انهدام پهپاد‌های غیر پیچیده حوثی‌ها - که هر کدام فقط چند هزار دلار تخمین زده می‌شود - یک نگرانی فزاینده است.

کد خبر: ۷۵۱۹۵۳

تاریخ: ۲۹ آذر ۱۴۰۲ - ۱۸:۰۰

پولتیکو نوشت: در حالی که کشتی‌های جنگی آمریکایی علیه پهپادها و موشک‌های حوثی در دریای سرخ اقدام می کنند، مقامات پنتاگون نه تنها از تهدید نسبت به نیروهای دریایی ایالات متحده به طور فزاینده‌ای نگران هستند، بلکه به هزینه فزاینده ایمن نگه داشتن آنها نیز فکر می کنند.

به گزارش سرویس بین الملل «انتخاب»، در ادامه این مطلب آمده است:   به گفته یک مقام وزارت دفاع، در حالی که یمن حملات خود را به کشتی‌های تجاری انتقال انرژی و نفت در یکی از حیاتی‌ترین مسیرهای کشتی‌های جهان افزایش داده‌، ناوشکن‌های نیروی دریایی طی دو ماه گذشته 38 پهپاد و چندین موشک را در دریای سرخ سرنگون کرده‌اند.  تنها در روز شنبه ناوشکن یو اس اس کارنی 14 پهپاد تهاجمی یک طرفه را رهگیری کرد.

رهبران حوثی ها گفته اند که این حملات در جهت حمایت از فلسطینیان است و تا زمانی که اسرائیل عملیات خود در غزه را متوقف نکند، متوقف نخواهند شد.  لوید آستین، وزیر دفاع، روز دوشنبه از تشکیل ائتلاف دریایی بین المللی جدید برای حفاظت از کشتیرانی و مقابله با این حملات خبر داد.

به گفته سه مقام دیگر وزارت دفاع آمریکا، هزینه استفاده از موشک‌های دریایی گران‌قیمت - که می‌توانند تا 2.1 میلیون دلار در هر شلیک آب بخورد- برای انهدام پهپادهای غیر پیچیده حوثی‌ها - که هر کدام فقط چند هزار دلار تخمین زده می‌شود - یک نگرانی فزاینده است.

یک مقام وزارت دفاع گفت: جبران هزینه به نفع ما نیست.

کارشناسان می گویند این مسئله ای است که باید به آن پرداخته شود و از وزارت دفاع می خواهند که به دنبال گزینه های کم هزینه برای دفاع هوایی باشد.

میک مولروی، یکی از مقامات سابق وزارت دفاع آمریکا و افسر سیا، گفت: «این موضوع به سرعت تبدیل به یک معضل می‌شود، زیرا بیشترین سود، حتی اگر موشک‌ها و پهپادهای آنها را سرنگون کنیم، به نفع آنهاست.  ما، ایالات متحده، باید شروع به بررسی سیستم‌هایی کنیم که می‌توانند این سیستم‌ها را شکست دهند و با هزینه‌هایی که طرف مقابل برای حمله به ما خرج می‌کنند مطابقت داشته باشد.»

مقامات وزارت دفاع آمریکا، انواع تسلیحات مورد استفاده یا بردی که پهپادها در آن رهگیری می شوند را تایید نمی کنند.  اما مقامات و کارشناسان سابق وزارت دفاع آمریکا گفتند که تنها استفاده از یک سلاح برای این کار منطقی است: موشک استاندارد-2، یک سلاح دفاع هوایی میان برد که می تواند بر اساس نوع آن به 92 یا 130 مایل دریایی برسد.  آخرین ورژن آن، 2.1 میلیون دلار قیمت دارد.

به گفته یکی از مقامات سابق نیروی دریایی امریکا، یک ناوشکن همچنین می‌تواند از تفنگ 5 اینچی کشتی با مهمات air burst rounds استفاده کند که بر روی پهپادهای مشابه در بردهایی با نتایج مثبت آزمایش شده است.  این یک گزینه کم‌هزینه است اما فقط می‌تواند به اهدافی در فاصله کمتر از 10 مایل دریایی برسد.

کوتاه برد ترین گزینه‌ها موشک‌های Evolved Sea Sparrow با برد کمتر از 5 مایل دریایی با هزینه 1.8 میلیون دلار برای هر شلیک یا اسلحه Close-In Weapons-System برای اهدافی در فاصله یک مایل دریایی هستند.

اما باز هم، هر چه تسلیحات حوثی ها به کشتی نزدیکتر شوند، خطر ضربه بیشتر می شود.

این مقام سابق گفت که «حدس من این است که [ناوشکن‌ها] تا زمانی که می‌توانند به SM-2 شلیک می‌کنند – آن‌ها کارشان این نیست بگذارند هدف متخاصم نزدیک شود.»

کارشناسان همچنین اشاره می‌کنند که ناوشکن‌ها در تعداد موشک‌هایی که می‌توانند، با محدودیت مواجه هستند. هر کشتی حاوی 90 یا بیشتر لوله موشک است.  اما با وجود این تعداد ناوشکن در منطقه - حداقل چهار ناوشکن تا روز سه شنبه - احتمالاً ظرفیت شان در آینده نزدیک با مشکل مواجه نخواهد کرد.

در مقابل، کارشناسان تخمین می‌زنند پهپادهای تهاجمی یک طرفه حوثی‌ها که عمدتاً ساخت ایران هستند، حداکثر 2000 دلار قیمت دارند.

شان شیخ، یکی از همکاران پروژه دفاع موشکی در مرکز مطالعات استراتژیک و بین المللی، گفت که شاهد-136 ۲۰ هزار دلار تخمین زده می شود.

در هر صورت، این تفاوت هزینه قابل توجهی است.

ساموئل بندت، مشاور مرکز تحلیل‌های دریایی، یک اندیشکده با بودجه دولتی، می‌گوید: به نظر نمی‌رسد گزینه بهتری غیر از آنچه اکنون استفاده می شود، وجود داشته باشد.